یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .
شهادت بزرگ بانوی اسلام را تسلیت می گویم
نمی د ا نم ا ز ا و چه بگویم ؟ چگونه بگویم ؟
خو ا ستم ا ز بو سو ئه تقلید کنم ، خطیب نا مور فرانسه که
روزی د ر مجلسی با حضور لوئی از حضرت مریم سخن می گفت .
گفت : هزا ر و هفتصد سا ل ا ست که همه ی سخنورا ن عا لم
د ربا ره ی مریم د ا د سخن د ا د ه ا ند .
هزا ر و هفتصد سا ل ا ست که شا عران جها ن د ر ستا یش مریم
ذ وق
هزا ر و هفتصد سا ل ا ست که همه ی فیلسوفا ن و متفکرا ن
هزا ر و هفتصد سا ل ا ست که همه ی هنرمند ا ن ، چهره نگا ران ،
پیکره سا زا ن بشر ، د ر نشا ن د ا د ن سیما و حا لا ت مریم
هنرمندی ها ی اعجا ز گر کرد ه ا ند .
ا ما مجموعه ی گفته ها و ا ند یشه ها و کوششها و هنرمند یها ی
همه د ر طول ا ین قرنها ی بسیا ر ، به ا ند ا زه ا ین یک کلمه
نتوا نسته ا ند عظمت های مریم را با زگویند که :
(( مریم ما د ر عیسی ا ست ))
و من خوا ستم با چنین شیوه ا ی ا ز فا طمه بگویم
با ز د ر ما ند م :
خوا ستم بگویم : فا طمه د ختر خد یجه ی بزرگ ا ست ،
د ید م فا طمه نیست .
خوا ستم بگویم که :
فا طمه د ختر محمد ( ص ) ا ست .
د یدم که فا طمه نیست .
خوا ستم بگو یم که :
فا طمه همسر علی ا ست ،
د ید م فا طمه نیست .
خوا ستم بگویم که :
فا طمه ما د ر حسنین ا ست
د ید م که فا طمه نیست .
خوا ستم بگویم که :
فا طمه ما د ر زینب ا ست ،
با ز دیدم که فا طمه نیست .
نه ؛ ا ینها همه هست و ا ین همه فا طمه نیست .