یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم . اون که نموند تو بودی .

   نظا ره یا نبرد؟

   ا ز تو پرسید م

   ا ز تو ا ی را ستگوترین د روغگوی بزرگ

   پرسید م که فرد ا روز من است آیا ؟

   گفتی تما م فرد ا را د ر آسما ن شب نظا ره کن.

   پرسید م ا ز ستا ره ها جویا شوم ؟

   گفتی نه

   نگا ه را به د و ر ما ه ها له کن.

   شب شد.

   سرا غ آ سما ن رفتم و ستا ره و ما ه

   من ما ند م و سیاهی و آسما ن و نگا ه

   گفتی نگا ه را به د و ر ما ه بچرخا نم

   ماهی که پشت ا بر نها ن شده چه کنم ؟

   گفتی بما ن و سیاهی شب را نظا ره کن

   می ما نم ا ما نظا ره ی شب نمی کنم

   زنجیر می کنم نگا ه را به د و ر ا بر

   و هر که ا ز من بپرسد ا ز طلوع بخت

   میگویمش بما ن و ابرها ی سیاه را

  پا ره پا ره کن