می د ا نم که هستی ، ا ی هستی ز تو .

   می د ا نم که نا ظری بر همه ی عا لم ، ا ی حضور غا یب .

   پس د ست گیرم  با ش .

   د ر ا ین تا ریکا ی زما ن

   ا زسیا هی  ونخوت برها نم

  و به سوی طلوع ا یما ن را هنما یم با ش .

   بگذ ا ر تا د رچشمه ی رحمتت ،

    تن آ لود ه ی فا نیم  را بشویم

   و کبر و خود پسند ی را ا ز خود  د و ر سا ز م .

   نمی خوا هم  د ر گرد ونه ی زما ن ،

    همچون گوی حقیری با شم ،

   که به هر سو می غلتد و به هر چیز تن می د هد .

   می خوا هم  آ ن با شم که تو می خوا هی ،

   پس معبود م ، د ستگیرم  با ش .