یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .
می نویسم ا ز تو ، ا ز سر ا ب
ا ز پرند ه ، ا ز خد ا ی آ ب
می نویسم ا ز همیشه خشک
بر جد ار ه ها ی ا لتها ب
سهم من ا ز ا ین همیشه ها
خا مه ا ی و د فتر ی خرا ب
فکر می کنم .....تو هم .... عزیز !
یک گنا ه و ا ین همه عذ ا ب ؟
تو ، همه ، همیشه در سکوت
من ، همه ، همیشه بی جو ا ب
ما ند ه د ر طلسم سا یه ها
سا ل ها ی قحط آ فتا ب
با د می بر د ، بیا ، مرا
د ر حوا لی خد ا بیا ب
گذ شته یه زخم پیر و کهنه س خوب نمی شه
تو ا بر ا یه ا بر گر یه سا زه د و ر نمی شه
یه مرغ جلد ه که هیچ و قت نمی ر ه
یه د شت خشک که با ا شک جو ن می گیر ه
یه زنجیر ه یه بند ه ، یه د یو ا ر بلند ه
گذ شته جنس کو هی مثل سنگه
چه سخته چه سخته گذ شتن ا ز رو د یو ا ر گذ شته
یه خو ا به رسید ن به فرد ا یی که پشت ا و ن نشسته
گذ شته تو آ ز ا ر ی تو د ر د ی یه دیو ا ر بلند ی
گذ شته ، جنس کوهی مثله سنگی
یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .
می گم د و با ر ه د و م مر د ا د
می خو ا م بر م سفر
می پرسند کجا ؟
وقتی می گم کجا ؛ با حا لت تمسخر نگا هم می کنند .
و می گویند : مگه د و با ره سا ل شد ه ؟
ا و ن و قته که بغض گلوم را می گیره و با سر می گم آ ره
بعد می پرسند : را ستی چند سا ل گذ شته ؟
ا شک تو ی چشمها م جمع می شه و با همون بغض کهنه
می گم پنج سا ل تما م شد .
می گویند : ا و ه ؛ چه زو د پنج سا ل شد .
ا ون وقت بعد از گذ شت پنج سا ل هنوز به یا د شونی ؟
د یگه نمی تونم جلو ی ا شکها م را بگیرم
می زنم زیر گر یه و می گویم :
آ ر ه پنج سا ل تما م شد
ا لا ن د یگه ساعتها ی ا و لیه ششمین سا ل ا ست .
شا ید بر ا ی شما زود گذ شته با شه
ا ما ا ی کا ش می د ا نستید بر من چه گذ شته .