یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .
من د لم می خوا هد خا نه ا ی د ا شته با شم پرد وست
کنج هر د یوا رش د وستها یم بنشینند خند ا ن
هر کسی می خو ا هد
وا رد خا نه ی پر مهر و صفا یم بشود
یک سبد بوی گل سرخ به من هد یه دهد .
شرط وا رد گشتن شستشوی د لها ست
شرط آ ن د ا شتن یک د ل بی رنگ و ریا ست
بر د ر ش برگ گلی می کو بم
روی آن با قلم سبز بها ر
می نویسم ا ی یا ر
خا نه ی د و ستی ما ا ینجا ست
تا که سهرا ب نپرسد د گر
خا نه ی د و ست کجا ست !!!
یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .
به یک د یگر عشق بورزید ،
ا ما ا ز عشق بند مسا زید :
بگذ ا رید عشق د ر یا یی موا ج با شد
د ر میا ن سوا حل رو ح شما .......
با هم بخوا نید و بر قصید و شا د ما ن با شید .
ا ما بگذ ا رید هر یک ا ز شما تنها با شد .
همچون سیم ها ی عود که تنها هستند .
گر چه با یک نغمه به ا ر تعا ش د ر می آ یند .
د ل ها ی خود را به یک د یگر بد هید
ا ما نه برا ی نگه د ا شتن .
زیر ا تنها د ست ز ند گی شا یسته ا ست
که د ل ها ی شما را نگه د ا رد .
د ر کنا ر یک د یگر با یستید ؛
ا ما نه بسیار نزد یک به یک د یگر .
زیر ا ستون ها ی معبد
جد ا ی ا ز هم می ا یستند .
و د ر خت بلوط و د ر خت سرو
د ر سا یه ی هم نمی بالند .
(( جبران خلیل جبران ))
یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .
با ید بپذ یر یم
هیچ چیز را
مفت به د ست نمی آ وریم .
حتی سنگی که برا ی
شکستن د ل ما
به کا ر می گیرند
بها یش را
پیش پیش ا ز ما گرفته ا ند .