یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .

شهادت بزرگ بانوی اسلام را تسلیت می گویم  

نمی د ا نم  ا ز ا و چه بگویم ؟ چگونه بگویم ؟

خو ا ستم ا ز بو سو ئه تقلید  کنم  ، خطیب نا مور فرانسه که

روزی د ر مجلسی با حضور لوئی از حضرت مریم  سخن می گفت .

گفت : هزا ر و هفتصد سا ل ا ست که همه ی سخنورا ن  عا لم

د ربا ره ی مریم د ا د سخن د ا د ه ا ند .

هزا ر و هفتصد سا ل ا ست که شا عران جها ن د ر ستا یش مریم  

ذ وق و قد رت خلا قه شا ن را به کا ر گرفته اند . 

هزا ر و هفتصد سا ل ا ست که همه ی فیلسوفا ن و متفکرا ن

ملت ها د رشرق و غرب ، ا رزشها ی مریم را  بیا ن  کرد ه ا ند .

هزا ر و هفتصد سا ل ا ست که همه ی هنرمند ا ن ، چهره نگا ران ،

پیکره سا زا ن بشر ، د ر نشا ن د ا د ن سیما و حا لا ت مریم

 هنرمندی ها ی اعجا ز گر کرد ه ا ند .

ا ما مجموعه ی گفته ها و ا ند یشه ها و کوششها و هنرمند یها ی

همه د ر طول ا ین قرنها ی بسیا ر ، به ا ند ا زه ا ین یک کلمه

 نتوا نسته ا ند عظمت های مریم را با زگویند  که : 

              ((    مریم ما د ر عیسی ا ست   ))

و من خوا ستم با چنین شیوه ا ی ا ز فا طمه  بگویم

                                 با ز د ر ما ند م  :

خوا ستم بگویم : فا طمه د ختر خد یجه ی بزرگ ا ست ،

                                    د ید م  فا طمه  نیست .

خوا ستم بگویم که :

                            فا طمه د ختر محمد ( ص ) ا ست  .

د یدم که فا طمه نیست .

               خوا ستم  بگو یم که :

فا طمه همسر علی ا ست ،

                  د ید م فا طمه نیست .

خوا ستم بگویم که :

                   فا طمه ما د ر حسنین ا ست

د ید م که فا طمه نیست .

               خوا ستم  بگویم که :

فا طمه ما د ر زینب ا ست ،

               با ز دیدم  که فا طمه نیست .

نه ؛ ا ینها همه هست و ا ین همه فا طمه نیست .

((فا طمه؛ فا طمه ؛ا ست))

یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .

2۲  / 3 / 86

  ششمین سا ل سفربی بازگشتت مبا رک

  جا ی پا یت بر شنها ی سا حل ،

  ما ند ه بود .

  سا ل ها می گذ رد  ،

  و من به ا نتظا ر نشسته ا م

  عقب نشینی د ر یا  را !

یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم . اون که نموند تو بودی .

   نظا ره یا نبرد؟

   ا ز تو پرسید م

   ا ز تو ا ی را ستگوترین د روغگوی بزرگ

   پرسید م که فرد ا روز من است آیا ؟

   گفتی تما م فرد ا را د ر آسما ن شب نظا ره کن.

   پرسید م ا ز ستا ره ها جویا شوم ؟

   گفتی نه

   نگا ه را به د و ر ما ه ها له کن.

   شب شد.

   سرا غ آ سما ن رفتم و ستا ره و ما ه

   من ما ند م و سیاهی و آسما ن و نگا ه

   گفتی نگا ه را به د و ر ما ه بچرخا نم

   ماهی که پشت ا بر نها ن شده چه کنم ؟

   گفتی بما ن و سیاهی شب را نظا ره کن

   می ما نم ا ما نظا ره ی شب نمی کنم

   زنجیر می کنم نگا ه را به د و ر ا بر

   و هر که ا ز من بپرسد ا ز طلوع بخت

   میگویمش بما ن و ابرها ی سیاه را

  پا ره پا ره کن

    می د ا نم که هستی ، ا ی هستی ز تو .

   می د ا نم که نا ظری بر همه ی عا لم ، ا ی حضور غا یب .

   پس د ست گیرم  با ش .

   د ر ا ین تا ریکا ی زما ن

   ا زسیا هی  ونخوت برها نم

  و به سوی طلوع ا یما ن را هنما یم با ش .

   بگذ ا ر تا د رچشمه ی رحمتت ،

    تن آ لود ه ی فا نیم  را بشویم

   و کبر و خود پسند ی را ا ز خود  د و ر سا ز م .

   نمی خوا هم  د ر گرد ونه ی زما ن ،

    همچون گوی حقیری با شم ،

   که به هر سو می غلتد و به هر چیز تن می د هد .

   می خوا هم  آ ن با شم که تو می خوا هی ،

   پس معبود م ، د ستگیرم  با ش .