یا د مه همیشه می گفتی بزرگ بود ن
یا کوچک بود ن خد ا ی هرکس به بزرگی یا
کوچکی د ل ا و مربوط می شود .
یا د ته می گفتی : هرکس د لش بزرگ باشد ،
خد ا خیلی را حت می آ ید و د ر د لش خا نه می کند
آ ن و قت هرچه ا ز خد ا بخواهد زود بر آورد ه می شود .
چون د یگر نیا ز نیست تا مرغ آ مین
خوا سته ی ا و را به آ سما ن ببرد و به گوش خد ا برسا ند ،
چو ن ا ون خود ش تو ی قلبش یک خد ا د ا رد
که حتی بد ون به زبا ن آورد ن می شنود وبرایش
برآ و رد ه می کند . من که هنو ز یا د مه ا ما
نمی د ا نم تو هم یا د ت هست یا نه ! ؟
که می گفتی : د ل من آ نقد ر بزرگ هست که خد ا
با تما م عظمتش د رآ ن جا ی می گیرد .
می گفتی : ا گر خد ا سری به قلب من بزند
برا ی همیشه آ نجا خو اهد ما ند .
ا ما یک سوا ل ذ هنم را پر کرده !
بگو ا گر و ا قعا قلب من ا ین قد ر وسعت د ا شت
چرا تو نتوا نستی برا ی همیشه تحملش کنی ؟
یعنی قلب من برا یت مثل قفس تنگ بود که حس
کرد ی پرند ه ا سیری هستی و برا ی همیشه
ا ز آ ن پروا ز کرد ی و رفتی ؟
یا شا ید قلبم را لا یق خو د ند ا نستی و
برا ی همین پرو ا ز را بها نه کرد ی .
عزیزم بد ا ن که هر چند پروا ز کرد ی و رفتی
ا ما هما ن یک د ا نه پری که ا ز با لهای زیبا یت د ر
قفس د لم ما ند ه برا یم کا فی ا ست .
با ور کن که با هما ن شبها و روزها را می گذ رانم .
سا لها ست که با بوسید ن هما ن یک د ا نه پر
زند گی را طی می کنم . گلا یه ا ی د رکا ر نیست ،
چو ن ا گر د رعشق پا ی گله و شکا یت با ز شد
گرد و غبا ر فرا موشی خیلی زو د
آ ن عشق را ا ز پا د ر می آ ورد .
ا ما تو خود را د لوا پس نکن ، من نمی گذ ا رم
ا ین گرد و غبا ر روی عشقم به تو سا یه بیند ا زد .
مطمئن با ش تا وقتی عکست تو ی قا ب د لم ،
صد ا یت د ر گوش جا نم و خا طره ها یت
د ر بند بند ذ هنم قرا رد ارد گرد فرامو شی که هیچ
غبا ر گذ ر زما ن هم کا ری ا ز پیش نخوا هد برد .
پس خیا ل د لت را مطمئن کن که من تا
همیشه منتظر و چشم به را هت هستم .
با آ ن که می د ا نم بر نمی گرد ی ا ما بر سر
جا د ه ایستا د ه ا م تا ا ز آ ن سو ی د و ر د ستها
با سبد ی رویا به د ید نم بیا یی . و بگو یی به پا س
ا ین همه ا نتظا ر تا همیشه کنا رم می ما نی
و به جا ی تما م ا شکها یم تا همیشه با هم به
د نیا خوا هیم خند ید .
حتی ا گر ا ین آرزو برا ی برآ و رد ه شد ن
فرصتی بخوا هد به ا ند ا زه تما م عمر من
به تو وا ین آ رزو ا ین فرصت را خواهم داد .
نه کسی می آ ید د لم را به تما شا ی بهار بخوا ند
نه د لم حوصله د ا رد ا ز نرد با نی که به با غ
شکوفه می رود با لا برود .
حا لا د یگر سا لها ست با ا ین قفس خو گرفته ا م
و آ ئینه ها د یگر مرا نمی شنا سند .
و ستا ره ا ی که د ید د زد کی ا زکوچه ی شما گذ شتم
هنوز به من چشمک می زند
و من آ رزو می کنم کا ش کو چه ی شما بن بست بود .
مد تی د لم با هیچ حرفی د یگه وا نمی شه
خیلی د لم وا شد ن را دو س د ا ره ا ما نمی شه
یه حرفی تو شعرا ی من بود حا لا نیست همینه که :
هرچی می گم ، شبیه ا ون حرفها و شعرها نمی شه
بد جوری د ل واپس حال خود مم ، چیکا ر کنم
د رد ی د ا رم که با د وا وا لا مد ا وا نمی شه
خیا ل نکن می خوا م بر ا ت ، با ز خودم را لوس بکنم
لوس با زی بچه ها که د لخوشی ما نمی شه
حتا با یه قطره می شد ، یه روزی د ریا شد و موند
حا لا که با رود خونه هم خشکی ها د ریا نمی شه
یه روز بلند ترین د یوا ر ، د یوا ر حا شا بود ؛ حا لا !
هیچ د یوا ری کوتا ه تر ا ز د یوا ر حا شا نمی شه
پس وا سه چی د روغ بگم ؟ (( د روغ گو د شمن خد ا ست ))
می خوام که را ستش را بگم ، می دونی حا لا نمی شه
خد ا می د و نه نمی خوام زشتیها را نشا ن بد م
چیکا ر کنم ، عروس با هیچ وسمه ا ی زیبا نمی شه
هنوز می شه یک کا ری کرد ! بیا قلقلک بد یم
همو ببینیم که میشه خند ه کنیم یا نمی شه !!!
استا د محمد علی بهمنی
فکری برا ی گل رو به رو کنیم
پروا نه های گم شده را جستجو کنیم
یک رهگذ ربه کوچه ی مهتا ب می سرود
د ل را برا ی ا شک ستا ره سبو کنیم
با رشته ها ی نا زک با را ن مهربا ن
ا ین قلب پا ره ، پا ره ی خود را رفو کنیم
د یگر بس ا ست تجربه کرد ن سرا ب را
یکبا ر به سا حت شبنم وضو کنیم .
من می روم به سوی پرند ه ، تو هم بیا
پروا ز را بها نه ی یک گفتگو کنیم
آ ن سوی خوا ب خا طره ، آ ن د ورها ی د ور
پروا نه ها ی گم شد ه را جستجو کنیم .
یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .
*************************************
و ا ژه به و ا ژ ه
خط به خط
نقش سرا ب می کشم
نا م تو ر ا د و با ره بر
صفحه ی آ ب می کشم
نا م تو محو می شود
نا م تو پا ک می شود
عشق ، شکست می خورد
شعر ، هلاک می شود .