سرما از یاد زمین رفت و هنوز
یخ تنهایی من آب نشده
آسمون همه آبی شد و من
آسمونم هنوز آفتاب نشده
خیلی وقته که ستارمودیگه
نمی شه تو آسمونا ببینم
واسه ی گلدون پشت پنجره
نمی تونم گل صبح را بچینم
روی دیوارای قصری که تو ساختی واسه من
می شینم یه عالمه ماه و ستاره می کشم
هیچکدوم مثل تو نیستن ! همه زشتن مثل من
همه رو پاک می کنم ، فردا دوباره می کشم
می دونم یه روز تو این ستاره ها
تو رو ای گمشده پیدا می کنم
شبای سرد را با خورشید چشات
گرم و روشن مثل فردا می کنم .
یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .
یک تا ب میا ن د و تا د ر خت ، د و تا د رخت توی یک با غ ، یک با غ
د ر کنا ر یک شهر یک شهر وسط یک کشور ، یک کشور یک گوشه ی
د نیا . یک د نیا که با لا ی سرش یک آ سما نه و یک آ سما ن که بالای
آن یک خد ا ی بزرگ . ا ین د نیا خیلی کوچیکه ،ا ما آ ن تا ب خیلی
بزرگه ، یک تا ب کوچک با یک دنیا خاطره ی بزرگ ، یک باغ کوچک
سبز به بزرگی تما م آ سما ن آ بی.
یک ر و ز به اسم سیز د ه بد ر
سا لها پیش همیشه از اولین روز فرورد ین روز شماری می کردم تا
سیزد هم از راه برسه . شب خو ا بم نمی برد اما کسی نبا ید از حا لم
با خبر می شد . با ید بی خیا ل ، بی خیا ل خود م را نشا ن می د ا د م.
صبح ز و د تر ا ز همه بید ا ر می شد م . اما تا همه بید ا ر نمی شد ند
ا ز تختخوا ب پا یین نمی آ مد م . حتی و قتی ما ما ن می آمد تا بید ا رم
کند چشمها یم را می بستم ، وقتی اصرار ما ما ن را می د ید م ملا فه
را رو ی سرم می کشید م و او با خوشرو یی ملا فه را از روی
صورتم کنا ر می زد . من ا ز تختخواب پا یین می آمد م . دلم
می خوا ست بد و م ا ما نمی د ا نم چرا ، آرام تر ازهمیشه را ه می رفتم
، لبا س می پوشید م و همیشه آخرین کسی بودم که سوار ماشین آ ما د ه
حرکت می شد م . به خا طر من ، همیشه آ خرین کسی که به با غ
می رسید با با بود و هر سا ل شر ط می بست که سا ل آیند ه زود تر
از همه آ نجا با شد !!!
با چشم ا طرا ف را می گشتم و وقتی پید ا ت می کرد م متو جه
می شد م خیلی وقت ا ست نگاهم می کنی آخه مثل همیشه تو زو د تر
من را پید ا کر د ه بو د ی .
فوتبا ل ، و ا لیبا ل ، وسطی ، بازی ها ی صبح تا ظهر بود. وقت
نا ها ر که می شد آ قا یا ن آ تش د رست می کر دند و خا نمها جو جه ها
را به سیخ می گرفتند . بعد همه د ور یک سفر ه می نشستیم و مشغول
می شد یم . با تما م صفا و ساد گی که اغلب در طول سا ل گم می شد .
بعد ا ز نا ها ر یک دفعه تو غیب می شد ی و بعد با طنا بی بر
می گشتی . انگار قر ا ر بود فقط خو د ت ا ین طنا ب را به آن د و
د ر خت گره بزنی . با وجود تا بی که توی با غ بود اما تا ب با طنا ب
مخصو ص سیزده بدر بود . و همه برا ی آن ذ و ق خا صی دا شتند .
ا ز د ر خت با لا می رفتی و من ا ین پایین خوب می د ا نستم ا ولین
کسی که سوا ر ا ین تا ب می شو د من هستم . آ خه طنا ب تا ب ر ا
تو می آورد ی و خود ت هم آ ن را به در ختها می بستی پس به نوعی
صا حب تا ب تو بود ی و حق د ا شتی ا و لین کسی که سو ا ر تا ب
می شو د را انتخا ب کنی . وقتی من سو ا ر می شد م نو بت تو بو د
که من را هو ل بد هی ، آخه قر ا ر بود با دستها ی تو به آسما ن بر سم .
ا ما ................
بعد ا ز تا ب با زی می نشستیم ر و ی زمین و به رسم قد یم سبزه ها
را به هم گره می زد یم سا ل آ خر یا د ته !؟
و قتی به تو گفتند بیا و سبزه ها ر ا به هم گر ه بزن تا به آر ز و ها یت
برسی ، و تو گفتی : کار من ا ز گره زد ن سبزه گذشته ، من برا ی ر سید ن
به آرز و یم با ید د ر ختها را به هم گره بز نم .
حا لا من برای رسید ن به آرز و یم ا مر و ز م را به گذ شته گر ه می زنم
آ یند ه ا م را به خا طرا تم
و د ستها یم را به ضریح آسما نی خدا و ند تا به آ نچه او برا یم مقد ر کر د ه
بر سم . سا لها ست به آن د ر ختها تا بی بسته نمی شو د ، می د ا نی چر ا ؟
آ خر کسی نمی د ا ند آ ن طنا ب کجا ست طنا بی که هر سا ل خو د ت
می آ و ر د ی وبعد می بردی .
ا ما ا مسا ل تصمیم گر فتم بگر د م و آن طنا ب ر ا پید ا کنم و با آ ن
بر ا ی بچه ها تا ب ببند م . بعد تک تک آ نها را سوا ر تا ب کنم
و تا ب را هو ل بد هم تا لا ا قل آنها بر ا ی د قا یقی به آرزو ی
کو چک تا ب سوا ری بر سند . ا ما نه مثل تو که می خوا ستی
من را به آیند ه ببری ا ما در گذ شته جا گذ ا شتی و خو د ت به
آ سما ن ر سید ی .
فر د ا د و با ره میا ن د و تا د ر خت یک تا ب بسته می شه ،
هما ن د و تا د ر ختی که تو ی یک با غ ، با غی که کنا ر یک شهر
شهر ی که وسط یک کشو ر ، کشو ری که یک گو شه ی دنیا ست ،
دنیا یی که زیر یک آ سما ن آبی و آ سما نی که در با لا ی آ ن خد ا یی
بزرگ د ر حا ل د ید ن بچه ها یی که با شا د ما نی تا ب با ز ی می کنند .