یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .

  باز هم سال نو مبارک

  یادت باشه موقع تحویل سال من را هم دعا کنی .

  ************************************************************

   تو نیستی هفت سینم چید ن ند ا ره

   می گن عید ه ولی د ید ن ند ا ره

   ببین قلبم  شکست ا ما نترسی

   ترقه با زی ترسید ن ند ا ره

   یکی خوا ستش د ل وچیزی نگفتم

   د ل خا لی که د زد ید ن ند ا ره

   تو این د یوا نه  رو با ز امتحا ن کن

    و لی عا شق که سنجید ن ند ا ر ه

   می گی شا ید که خوا بم رو ببینی

   چشا ی خیس که خوا بید ن ند ا ره  

   می گم چشم تو با شه قبله ی من ؟

   می گی چشم که پرستید ن ند اره

   هو ا ی چشمم ا مشب ا بر  ا بره

   و لیکن نا ی با رید ن ند ا ره

   نگا ت کاش چشمه بو د و ما ل من بو د

   حا لا د ریا ست  و نو شید ن ند ا ره

   ا زت خو ا ستم  بپرسم ا ما د ید م

   جو ا ب نه  که  پر سید ن ند ا ره

   چه لبخند ی زد ی بر گر یه ی من

   عز یز م گر یه خند  ید  ن  ند ا ره

   د ید ی آ خرش ا ین بود که ما جد ا بشیم

   حقیقت  تلخ ا ست  و  با ید قبو ل کرد

یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .

   چهارشنبه سوری  مبارک .

  وقتی از روی آتش می پری مواظب خودت باش .

--------------------------------------------

قشنگ ترین خاطره ای که از چهارشنبه سوری های آن روزها ی دور

به یاد دارم نگرانی های تو در هنگامی که قرار بود از روی آتش بپرم

است . آن وقت که با چشمهایی که نگرانی و اضطراب در نهایت آنها موج

می زد به من نگاه می کردی و می گفتی وقتی از روی آتش می پری مواظب

گوشه ی لباست باش ، چون آتش با آدمهای مهربان دشمن است ، چون آتش

 نمی تواند زیباتر از خودش را ببیند . بعد با چمهای نگران به من نگاه می کردی

تا از روی تک تک آ تشها یی که با فاصله ی کمی از هم روی زمین درست شده

 بود بپرم .بدون اینکه متوجه ی نگاه تو باشم . و بعد تو پشت سر من از روی همان

 آتشها می پریدی . یادته بعدها به من چه گفتی ؟ گفتی همیشه پشت سرت می آمدم تا

آتش بفهمد هیچ وقت تنهایت نمی گذارم و اگر بخواهد به تو صدمه ای بزند با

 دستهای خودم ، جونش را می گیرم  . اما به روزهای نزدیکتر از دور که می رسم ،

 به وقتی که دیگر همه فهمیدند تو مرا دوست داری و من عاشقانه تو را دوست دارم

 به وقتی که دیگر تو یک حس عاشقانه به من پیدا کردی و من با یک حلقه ی طلایی در

 دست به همه ثابت کردم که با این حس موافقم ، وضع فرق کرد از آن روز به بعد تو دست

من را در دست می گرفتی و با هم از روی آتش می پریدیم وقتی داشتیم از روی آتش

 می پریدیم بهم گفتی می خوام آتش ببینه که من چقدر خوشبختم و آن وقت از حسادت بمیره .

می خواهم آتش بفهمه که این همه سال چرا از تو در مقابل شعله های سرکشش مواظبت کردم .

 بعد به تنهایی از روی آتش می پریدی و می گفتی تمام غمها و غصه ها ی من از آن آتش و 

 همه ی گرمای آتش از آن من . بعد نوبت من می شد که تنها از روی آتش بپرم  و تو از آن

 سوی آتش دوباره نگاه نگران و مضطربت را به من می دوختی تا از روی آتش رد شوم

باز هم به سالهای نزدیک تر سفر می کنم به همین سالهای آخر ، به این سالهای

خاکستری که تنها از روی آتش می پرم . دیگر چشمهای نگرانی من را نگاه نمی کند

 به این سالها که دیگر کسی نیست تا برای آتش  خط و نشان بکشد . اما تنها چیزی

که هنوز مثل آن سالهای دور نزدیک است همان حلقه ی طلا یی است که نظر موافق

 من را نشان می داد . آخر هنوز هم موافقم . یک چیز دیگه را هم فهمیدم و آن این که در

 همه ی آن سالها که از کودکی تا آن روز از من در مقابل آتش مواظبت کردی و نگذاشتی

آتش صدمه ای به من بزند فقط و فقط به خاطر این بود که می خواستی خودت تمام وجودم را

  به آتش بکشی . می خواستی خودت خاکسترم کنی تا همه بدانند قدرت تو از شعله های

 آتش بیشتر است و بلایی که این همه چهارشنبه سوری در شبهای سرد زمستانی

نتوانست بر سر من بیاورد تو در یک شب گرم تابستانی بر سرم آوردی .

یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .

      تو  رفتی  و نگفتی که  یکی ا ینجا   د لش  تنگه

      د لت  ا ز آ هنه ا نگا ر ، د لت ا نگا ر که از سنگه

      تو که د ر یا ی من بو د ی ،  شد ی حا لا سر ا ب  من

      بیا  و  مهر با نی  کن  ، بیا  گا هی  به  خو ا ب  من

      با  چشما م  تا د و تا چشما ت ، چه معصو ما نه پل بستم

      و ا سه ا ت  چی بو د م  و ا فسو س ، کی ا م حا لا  و چی هستم  ؟

      گذ  شت  ا و ن شب بر ا ی  تو ، بر ا ی من ا فسو س

      شد م  آ و ا ر ه  ی هند  و شد ی ز یبا  تر ین  طا  و و س

      ز د ه  آ تش  به جو ن  من ، حر یق عشق پا ک  تو

      من  مغر و ر ا فتا د م  د ر ا ین با زی به خا ک  تو

یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .

   زیر ا ین چتر سیا ه همد می ا صلا ند ید م

   تو کویر زند گی همرا ه و همپا یی ند ید م

  هرکی فکرخود شه کلا هش را با د نبره

   یه مد د کا ر حقیقی توی د نیا ند ید م

   آ ن روزا د ست ود لها گرمی صاد قا نه د ا شت

   توی د ستها ا ین روزها اون همه گرما ند ید م

   سرما غوغا می کنه د ست و دلا سرد ه دیگه

   قطب و یخبند ا ن و هم این همه سرما ند ید م

   با د مسموم زد ه سیلی آ خه تو صورت باغ

   رنگ و رویی د یگه د ر صورت گلها ند ید م

   شب یلد ا همه د ل شا د ن و خند و ن ا ما من

   جز سیا هی به خد ا  از شب یلد ا ند ید م

   ا ین زمون د لد ا د ه فرا و ا نه تو شهر

   اما د لد ا د ه ی وا رسته من ند ید م

   چی شد ه د عا د یگر قبو ل د رگا ه نمی شه

   به خد ا د عا را هم ا ین روزها گیرا ند ید م .

   چی شد ه د عا د یگر قبو ل د رگا ه نمی شه

   به خد ا د عا را هم ا ین روزها گیرا ند ید م .

یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .

   روزی سوراخ کوچکی دریک پیله کرم ابریشم ظاهر شد .

   شخصی نشست و ساعتها تقلای پروانه برای بیرون آمدن

   از سوراخ کوچک را تماشا کرد . ناگهان تقلای پروانه متوقف شد ، 

   و به نظر رسید  که خسته شده و دیگر نمی تواند به تلا شش ادامه دهد .

   آن شخص مصمم شد به پروانه کمک کند و با برش یک قیچی سوراخ

   پیله را گشاد کرد . پروانه به راحتی از پیله خارج شد .

   اما جثه ا ش ضعیف و بالهایش چرو کیده بودند . آن شخص به تماشای

   پروانه ادامه داد . او انتظار داشت پر پروانه گسترده و مستحکم شود

   و از جثه ی  او محافظت کند . اما چنین نشد . در واقع پروانه ناچار شد

   همه عمر را روی زمین بخزد و هرگز نتوانست با  با لها یش پرواز کند .

   آن شخص مهربان نفهمید که محدودیت پیله و تقلای پروانه برای خارج

   شدن از سوراخ را خدا برای پروانه قرار داده بود تا به آن وسیله ما یعی

   از بدنش ترشح شود و پس از خروج از پیله به او امکان پرواز دهد .

   گاهی اوقات در زندگی فقط به تقلا نیاز داریم . اگر خدا مقرر می کرد

   بدون هیچ مشکلی زندگی کنیم فلج می شدیم . به اندازه ی کافی قوی

   نمی شدیم و نمی توانستیم پرواز کنیم . 

 یکی بود یکی نبود . یکی موند یکی نموند . اون که موند من بودم اون که نموند تو بودی .

 ما ا سیر قفس تن                                 من و تو آ لود ه ی من

  غا فل ا ز فکر رهیدن                          فا رغ ا ز شوق پرید ن

  ما گرفتا ر زمینیم                               ما ا سیر آ ب و د ا نه

  بین آ یینه ها شکسته                            ا ینه تصویر زما نه

  مثل یک عکس قد یمی                         آ ینه ها پر ا ز غبا ره

  جا د ه ی آ بی پروا ز                           حرفی ا ز ما ند ن ند ا ره

  د نیا ی حقیر آ د م                                قفس سخت غروره

  ا ون و ر تنها یی ما                             کوه سخت بی عبوره

                        ا ز زمین تا آ سمونها فا صله یک نفسه

                       یه نفس شکستن تن ، رستن ا ز ا ین قفسه

  بو د ن ما مثل مرد ا ب                      هر طرف عکس سرا به

  ا ما ا ین کو یر خا لی                         تشنه ی یک قطره آ به

  تشنه ی با  رون رحمت                       بارونی ا ز مهربونی

  تشنه ی نو شید ن عشق                       جرعه ای از همزبونی

  با ید از ا ین تن جد ا شد                      ا ز قفس ها مون رها شد

  می شه فا رغ ا ز من و ما                       عا شق بو ی خد ا شد .

                   می شه فارغ از من وما

                      عا شق بو ی خد ا شد .